‘Wist ik veel dat het ijsbaanvegen in de top drie van meest gevaarlijke beroepen stond’ vertelt Rob zittend op een stoel in zijn woning aan de Iepenweg. Samen met een ploeg oudgedienden wilde hij de ijsbaan naast het Saendencomplex in orde brengen voor de priksleewedstrijden van de jeugd. ‘Ik stond erbij en keek ernaar. Tijdens het wegglijden kwam ik met mijn voet in een bevroren sneeuwrand. Die gaf geen pukkel mee. Het gevolg was snel merkbaar. Mijn enkel dwars doormidden en mijn kuitbeen gebroken.’
Dat geschiedde net voordat de familie Vet naar Mexico dacht af te reizen. ‘Geen strand, maar de bank’ omschrijft Rob het heel kort. Het herstel verloopt nog niet echt naar wens. Vrijdag moet Rob weer voor controle heen. ‘het is al twee keer gezet en nog steeds niet helemaal goed. Hier ben ik minimaal nog zes weken zoet mee.’
Om toch nog enigszins mobiel te zijn heeft Rob de beschikking over een rolstoel. ‘Dat was flink wennen. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn vrouw Wiljo. De eerste rit eindigde met wagenziekte. Plus dat Wiljo aan de zuurstof moest.
Aan belangstelling heeft Rob geen gebrek. ‘Bloemen, kaartjes, telefoontjes en presentjes mocht ik ontvangen. Het koffiezetapparaat draait overuren. Zoveel bezoek is hartverwarmend.’
