Gebroeders Supusepa weer even samen bij Fortuna

Ooit speelden beiden in het bekende blauwwit gestreepte tricot van WFC. Tegenwoordig zet Raphael Supusepa zich in uit naam van FC Lisse en doet zijn jongste broer Christian dat bij ADO Den Haag. Tijdens het Fortuna W Spoorenberg Jeugdtoernooi reikte de prof van ADO de prijzen uit aan zijn concurrenten van overmorgen.

Supusepa doorliep de eerste jaren van zijn jeugdopleiding bij WFC waar AFC Ajax hem oppikte. Na zijn jeugd verder bij de Amsterdammers stapte hij over naar Excelsior Rotterdam in de eerste divisie. Daar speelde hij drie seizoenen lang in de basis. Via HFC Haarlem en FC Dordrecht belandde hij uiteindelijk bij MVV, waar hij tot 2007 speelde. Hierna kwam hij als middenvelder uit voor Quick Boys en IJsselmeervogels op amateurniveau. Sinds het seizoen 2009/2010 speelt hij voor FC Lisse. Voor Raphael betekende het deze Hemelvaartsdag een terugkeer na lange tijd.

Ondertussen is hij met zijn 32 jaar al vader van vijf kinderen. Tevens is hij druk met de ontwikkeling van een voetbalschool Stichting ZaanPro samen met Miel Mans en Misha Salden. ‘Dit blijft altijd een geweldig gebeuren. Daar kom ik graag bij kijken.’

Hoewel er in de wandelgangen bij menig ambitieuze Zaanse wandelgangen zijn naam circuleerde als trainer en/of als speler blijft hij FC Lisse trouw. ‘Het gaat me allemaal nog goed af. Daarom plak ik er minimaal nog een jaar aan vast.’

Leerzaam

Zijn broer Christian speelde zijn eerste wedstrijden voor WFC. Ook hij werd door Ajax gescout. Bij Ajax werd hij opgeleid als centrale- of linkerverdediger. In 2007 tekende hij in Amsterdam zijn eerste profcontract. De linksbenige verdediger kwam echter nooit tot een debuut voor Ajax 1. Op 7 juli 2010 tekende Supusepa een contract bij ADO Den Haag. Hij kreeg nummer 16 toegewezen. Zijn eredivisiedebuut was op 8 augustus, van datzelfde jaar, tegen Vitesse. In principe staat Christian op het punt een tweejarige verbintenis te tekenen. ‘Er zijn nog wat puntjes om over te praten, maar dat lossen we ongetwijfeld op.’

Het uitreiken van de prijzen ging de goedlachse prof bekwaam af. ‘Geweldig toch om die gassies zo te zien. Ik weet als geen ander wat het betekent om dit soort zware toernooien te spelen. Daar leer je zo veel van.’